Wrazenia z pierwszego spotkania

Na wstepie chce bardzo serdecznie podziekowac tym wszystkim, ktorzy przyszli na spotkanie w kawiarni - lodziarni Per Tutti. Na poczatku zjawila sie pani Krystyna, ktorej corka mieszka w rejonie Wenecji. Sledzi ona mojego bloga i planuje, ze w przyszlym roku wakacje spedzi wlasnie w Toskanii.

Pani Krystyna opowiada mi jak poznala mojego bloga (zdjecie Malgorzata Lech)

Najwieksza niespodzianka bylo przybycie pani Ani z Lublina! Wziela ona autokar i po 3,5 godzinnej podrozy dotarla na spotkanie. Pani Aniu, to naprawde ogromny zaszczyt dla mnie i wyroznienie. Serdecznie dziekuje. Pani Ania planuje przybyc na inne spotkania. To jest niesamowite!

Panie z Per Tutti zadbaly o kazdy szczegol i czulysmy sie (po prawej fotograf Magdalena Szwedkowicz-Kostrzewa) jak na profesjonalnej konferencji (zdjecie M.Lech)

Kolejne podziekowania sle w kierunku pani Agnieszki, ktora upiekla cantuccini, opakowala je w piekna kokarde i mi je wreczyla.
Droga Malgosiu, Twoj ogromny bukiet ze slonecznikow wspaniale wkomponowal sie w toskanskie spotkanie. A prezent w postaci dlugopisu nie bedzie sie ze mna rozstawal. Moze pomoze on w napisaniu nastepnej ksiazki?
Karino: mam nadzieje, ze dobrze odpowiedzialam na zadawane pytania.
Na koncu podziekowanie dla kawiarni lodziarni Per Tutti, ze pomogla mi w zorganizowaniu wydarzenia.

 Okladka ksiazki (zdjecie Malgorzata Lech)

Bylo bardzo przyjemnie i rodzinnie. Jeszcze raz serdecznie dziekuje!

Pierwsze spotkanie z autorem

Emocje sa zbyt duze, by spac spokojnie. Do tego kot mojej mamy nie chce wyjsc z lozka, a nawet bardziej: nie chce zejsc mi z szyi. Tak wiec postanowilam zejsc na dol i poserwowac w sieci.
Odkrylam, ze ksiazke mozna dostac nawet na Allegro. Niesamowite, jak to w jednej minucie pozycja ta znalazla sie doslownie wszedzie. Kilka dni temu bylysmy z siostra w Empiku, by przeprowadzic wywiad. Sprzedawca stwierdzil, ze Smaki Toskanii to prawdopodobnie ksiazka kucharska. Nie byl jednak pewien.
Jestem bardzo ciekawa pierwszego spotkania z czytelnikami. Opisze o tym jutro, z samego rana.

Drugi dzien sesji fotograficznej

Sesja powoli dochodzi do konca. Wlasnie "obcykujemy" ostatnia potrawe. Dzisiaj, ku wielkiemu zdziwieniu, doszlysmy do 16 potraw!! To naprawde absolutny rekord.
Z nowosci ciasto budyniowe, przepis z Sieny. Niedlugo podam przepis.
Z innych wydarzen dnia, to po raz pierwszy zobaczylam na wlasne oczy moja ksiazke. Duze emocje sie wlasnie zaczely!! Jutro pierwsze spotkanie z czytelnikami. Przypominam: Blue City, 1 pietro, kawiarnia lodziarnia Per Tutti, godzina 18. Serdecznie zapraszam!

Pierwszy dzien sesji fotograficznej

Gotowanie zaczelo sie juz wczoraj i trwalo do polnocy. Nastepnie juz od 6 rano znow bylam w kuchni. I tak do tego momentu.
Sfotografowalysmy 10 potraw, czyli w normie (nasz rekord to 14, ale graniczylo to z cudem).
Udka zabie sie udaly, choc na mnie zrobily wrazenie.

Tak samo krolewskie krewetki duszone w winie i natce pietruszki.
Jutro znow ruszamy o swicie. Tym razem mamy do wykonania 15 potraw. To bedzie wyzwanie!

Zagubiona w wielkim miescie

Dzisiaj od rana jezdze i odwiedzam miejsca, w ktorych beda odbywac sie najblizsze spotkania z autorem.
W najblizszy czwartek o godzinie 18 serdecznie zapraszam do Blue City, na 1 pietro, do kawiarnio-lodziarni Per Tutti. Zarezerwowalam wszystkie ostatnie stoly, w glebi kawiarni. Bedziemy mogli usiasc i pogadac o Toskanii i wszystkim z nia zwiazanym.
Po Blue City chcialam wstapic do Macro, w poszukiwaniu zabich udek. Potrzebuje je na jutro na sesje zdjeciowa. Z samego rana krazylam pod stolica i pytalam w marketach i sklepach spozywczych. Jest taki jeden w Otrebusach o sympatycznej nazwie Kurczak, w ktorym jest prawie wszystko. Tym razem pani sprzedawczyni powiedziala mi:
Mamy rozne dziwactwa, slimaki i inne, ale zabich udek nie.
Wracajac do stolicy: Warszawa tak sie zmienila, ze nie bylam w stanie znalezc odpowiedniego zjazdu do Macro. Krazylam, wjechalam w jakas boczna uliczke, znalazlam sie na stacji chyba Rakowa?? Przebudowy, brak dobrej sygnalizacji sprawil, ze calkowicie sie zagubilam... Musze od nowa nauczyc sie poruszac po Warszawie!!

W Polsce

Wczoraj poznym wieczorem wyladowalysmy w Warszawie. Z Forli' wylatywalysmy  w krotkich spodenkach i bluzeczkach na ramiaczka. W Warszawie 20 stopni mniej. W samolocie na szybko wyszyscy sie przebierali. Buty klapeczki bez skarpetek pozostaly na nogach.
Poranek rozpoczelysmy w centrum handlowym. Zakryte buty, sweterki, grubsze spodnie.
Potem pojechalysmy do Miedzywinami , by omowic szczegoly spotkania. Moge Wam zdradzic, ze wraz z wlascicielem - rodowitych Wlochem, bedziemy gotowac podczas spotkania!! Juz nie moge sie doczekac!!

Nie po toskansku

Mialo byc toskanskie salami czekoladowe, ale wyszly ciastka kokosowe. Przepis nie pochodzi z Toskanii. Przygotowalam go, gdyz w spizarni znalazlam opakowanie wiorkow kokosowych... Wydaje mi sie sympatyczny i latwy do wykonania (sama go wymyslilam), dlatego nim sie dziele:

Kokosowe ciasteczka

Skladniki:
200 gram maki
100 gram wiorkow kokosowych
70 gram masla
60 gram cukru pudru
2 jaja

Przygotowanie:
Ze wszystkich skladnikow zagniatamy ciasto. Tworzymy gruby rulon. Zawijamy w celofan i wkladamy do lodowki na min.1 godzine. Nastepnie rulon tniemy na 1 cm - owe plastry, ktore kladziemy na blasze wysmarowanej maslem (lub na blasze wylozonej papierem do pieczenia).  Pieczemy przez okolo 15 minut w temperaturze 180 stopni.

ps.Podczas krojenia rulon splaszczyl sie, stad ciasteczka nie sa okragle.
ps.2 zdjecia wkleje w wolnej sekundzie (juz nie minucie)